De scharniermomenten in ons gelovig leven

Eens deden een paar jonge mensen autostop. Ik stopte met de wagen en liet hen meebollen. Het waren twee Duitsters en ik hoorde hen tot elkaar zeggen en ik vertaal: "Je ziet hier in België meer kerktorens dan meisjes!"
Inderdaad in onze streek zie je enorm veel kerktorens. Het blijft een getuigenis voor velen onder ons en zeker onze voorouders van een levendig geloof in een lieve God die vader is. Het kerkgebouw is als het ware een schip, dat de avontuurlijke reis van de mens voorstelt door de wateren van het leven. Een reis die niet zonder doel is en niet zonder bescherming en leiding verloopt.
Tijdens die reis in ons leven, willen we soms eens aanleggen. Enkele havens die we willen aandoen!

1. Het doopsel: het heiligen van ons geboren worden

Kinderen komen terecht in een wereld, waarvoor zij zelf niet gekozen hebben: een wereld met een overvloed aan lijden en uitzichtloosheid. In het doopsel drukken mensen het geloof uit dat deze wereld - ondanks alles- gedragen wordt door een liefdevolle God. Door het doopsel komt het kind thuis in een gemeenschap van mensen die in Jezus' spoor willen bouwen aan meer menselijkheid in onze samenleving. Zo wordt het kind binnengebracht in de eigen geloofsovertuiging van de ouders. De doop van hun kind is voor de ouders en de ganse familie een mooie gelegenheid om hun eigen geloof terug eens te verdiepen.

2. Eerste communie

Op 7-jarige leeftijd zal het kind samen met de andere kinderen van de klas volleidg mogen eucharistie vieren. Voortaan kan het kind, tijdens de communie, de hand uitstekken en de hostie ontvangen en "Amen" zeggen, zoals zijn ouders of grootouders. Het voelt zich groter worden. Vroeger ontving het alleen een kruisje en dat voelt aan dat het nog klein gehouden werd.

3. H. Vormsel

Hier wordt de 12-jarige als gedoopte bevestigd in zijn of haar verbondenheid met God, Jezus Christus en de parochie met het oog op een diepere verbondenheid met zichzelf, de medemensen, de wereld en de natuur. Een gevormde hoort volledig thuis in de kring van de christenen. Het vormsel bevestigt en voltooit het doopsel.

4. Het kerkelijk huwelijk: een uitdaging!

Een jonge man vertelde me eens: gewoon samenwonen is de achterdeur van je huis steeds open laten om de andere steeds de kans geven om weg te gaan. Als je met verloofde jonge mensen praat dan koesteren ze steeds één droom: dat hun onderlinge liefde altijd zou standhouden.
Trouwen in de kerk brengt mee dat ze zich vrij uitspreken voor een radicaal engagement tussen hun beiden, met eeuwenlange trouw. God openbaart zich in hun onderlinge liefde. Het blijft een verbintenis tussen God en mens waarbij God zijn Liefde geeft aan de gehuwden. De gehuwden ontvangen deze liefde en laten ze overvloeien naar elkaar en de anderen. Gods liefde wordt zo de scheppende kracht in hun huwelijksleven en maakt levenslange trouw mogelijk.

5. De uitvaart

Het geloof van de gestorvene en de familie wordt uigedrukt in een begrafenisplechtigheid in de kerk. Gedurende jaren is de overledene op weg geweest. Elke mens komt van God en bij de dood komen we aan bij God. We worden bij God thuis verwacht. Wij zijn bedevaarders, pelgrims om eens te blijven leven in Gods nabijheid. De H. Augustinus leert ons: "Verrijzenis is ons geloof, weerzien onze hoop, gedenken onze liefde!"
Momenteel merk ik dat sommigen nooit willen aankomen in een haven en steeds doelloos op het water blijven ronddobberen.

De scharnieren van een deur maken het mogelijk dat de deur steeds kan blijven draaien. Maar een deur blijft verbonden met het vaste hout aan de muur en het hout van de deur. Te dikwijls merk ik dat mensen niet verbonden willen leven. En daarom regelen ze die scharniermomenten in hun leven in een kleine groep en niet met de grote gemeenschap van de parochie, de familie of vriendengroep. Ze laten zich leiden door de media en ze willen "anders" doen of zijn. Dat breken met de grote gemeenschap brengt mee dat ze zich alleen voelen en dan voel je je vlug hulpeloos, ongelukkig en eenzaam. Dan nemen ze hun toevlucht tot verdovingsmiddelen.

Jongeren die in de jeugdbeweging staan ervaren de enorme kracht van verbondenheid. Ze willen niet breken met de leidingploeg ook als het eens moeilijk gaat. Die bindingen geeft hen de kracht om gelukkig te leven endat gelukkig-zijn delen ze met velen.
Gelukkige mensen leven verbonden met de anderen en willen zich ook inzetten om anderen gelukkiger te maken.
Individualisme viert hoogtij in onze hedendaagse maatschappij en daarom zijn er zoveel ongelukkige mensen die dan antidepressiva nemen om het leven aan te kunnen.

Gelukkig zijn er nog heel wat mensen die in hun gelovig-zijn de kracht vinden om gelukkig door het leven te gaan!

Deken Michel